Goed, na een maand toch nog proberen er wat van te maken, ben ik er de 15e achter gekomen dat ze nog heel veel en vaak contact had met "de ander". En dat terwijl ze dat toch echt telkens ontkende als ik het vroeg. Jammer maar helaas, en ik heb de moeder van onze kids nu definitief buiten de deur gezet. Geeft vreemd soort rust in de kop, maar de toekomst is wel erg onzeker nu, vreemd, eng. Maar goed, ik hou voorlopig het huis, tot zolang mogelijk, en de kids blijven bij mij. Zij is bij haar ouders (die mij ook erg steunen gelukkig) en de kids gaan daar in het weekend naartoe, om toch ook bij mama te zijn.
Dat vind ik zelf heel belangrijk, en dan rij ik maar wat meer heen en weer, want ik ga mijn huis niet meer uit nu. Ik werkte part-time, en was huisvader, zij heeft de full-time job, dus ben ik de stabiele factor. Zij zal moeten blijven werken als ze de kids en mij van onderdak wil blijven voorzien, ik heb geen vaste baan, dat is best wel even raar nu.
Net de kids weer opgehaald, en moeder en ouders roken nog. En extra veel ook nu in deze rottijd. Begrijpelijk, maar heel smerig nu. De kids thuis meteen onder de douche gedaan, schone kleren aan en zitten nu lekker cars 2 te kijken, helemaal top!!!
Ik rook nog steeds niet, heel raar eigenlijk, en sta voor mijn gevoel heel sterk met beide benen op de grond, en kies eindelijk voor mijzelf! En, mijn kids, en dat zonder het risico, en het wantrouwen, dat iemand anders het nog voor je kan verpesten (in relationele zin dan, hoe de scheiding zal gaan zal de tijd uitwijzen)
Dus, als ik nu niet eens ga roken, tja, dan denk ik dat ik dat wel achter me heb nu.
Het wordt vanzelf weer morgen en het kan altijd nog erger, dat is het motto wat ik maar in het hoofd hou. Ook het motto Ik ben sterker dan mezelf, gaat blijkbaar nog steeds op!!!
.
